Του Ανδρέα Καψαμπέλη
«Κοινή γαρ η τύχη» για Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ, όπως δείχνουν το τελευταίο διάστημα όλες οι μετρήσεις. Καθόλου τυχαίο δεν είναι όμως ότι, εκτός από τα ποσοστά τους, που υποχωρούν, έχουν τεθεί υπό αμφισβήτηση και οι ηγεσίες τους…
Αυτά τα τρία κόμματα εξουσίας τα συνδέει και κάτι άλλο, πιο συγκεκριμένο: απαρτίζουν το μνημονιακό τόξο. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η παρατεταμένη περιπέτεια που ζει ο τόπος έχει την αφετηρία της στο 2010. Από τότε μέχρι σήμερα, τα κόμματα αυτά, με διάφορες παραλλαγές και συνεργασίες, αντί να βγάλουν τη χώρα από την κρίση, τη βύθισαν ακόμα πιο πολύ σε αυτήν. Και όχι μόνο στο οικονομικό, αλλά και σε όλα άλλα τα επίπεδα – πολιτικό, θεσμικό, κοινωνικό και αξιακό…
Στρουθοκαμηλίζοντας, λοιπόν, αυτά τα μνημονιακά κόμματα για πολύ καιρό προσποιούνταν ότι δεν τρέχει τίποτε και ότι τα πρώτα «μηνύματα», ακόμα και από τις «πειραγμένες» δημοσκοπήσεις, δεν ανταποκρίνονταν στην πραγματικότητα…
Στη Ν.Δ., παρά τη σφαλιάρα των ευρωεκλογών και όσα έλεγαν αμέσως μετά, δεν πήραν τελικά κανένα μήνυμα και συνέχισαν να πορεύονται με την αλαζονεία του 41%. Στον ΣΥΡΙΖΑ νόμισαν ότι αρκούσε να ξεφορτωθούν τον Κασσελάκη για να πάρουν τα πάνω τους. Αποδείχθηκε μεγάλος μύθος. Και στο ΠΑΣΟΚ καβάλησαν το καλάμι με τα πρόσκαιρα «εικοσάρια», που φούσκωσαν τα μυαλά της ηγεσίας, με τα γνωστά συνεπακόλουθα…
Τώρα έχει φτάσει η ώρα του λογαριασμού και για τους τρεις. Ας ρίξουν μια ματιά στο τελευταίο ενδιαφέρον βαρόμετρο της Public Issue, μπας και καταλάβουν τι (τους) συμβαίνει: περισσότεροι από τους μισούς πολίτες (53%) θεωρούν ότι τα τρία αυτά κόμματα εξουσίας, αν και κατηγορούνται συνεχώς μεταξύ τους, στην πραγματικότητα είναι «όλα τα ίδια». Μόνο το 32% εκλαμβάνει ως υπαρκτές τις διαφωνίες και οι υπόλοιποι αδιαφορούν. Η δε συντριπτική πλειονότητα των ψηφοφόρων απαντά ότι και τα τρία κόμματα είναι «σε λάθος κατεύθυνση».
Οι τρεις ηγεσίες, υπό το κράτος πανικού, αναζητούν κάθε είδους τερτίπι για να ανακάμψουν, τουλάχιστον δημοσκοπικά, αλλά δίχως αποτέλεσμα. Η πραγματικότητα στο μεταξύ «φωνάζει», αλλά αρνούνται να την ακούσουν και να τη δουν. Αντιθέτως, κάνουν το ένα λάθος μετά το άλλο, και έτσι η πτωτική πορεία τους συνεχίζεται.
«Κοινή γαρ η τύχη» πλέον για τους Κυριάκο Μητσοτάκη, Νίκο Ανδρουλάκη και Σωκράτη Φάμελλο. Και οι τρεις χρεώνονται καθημερινά όλο και πιο πολύ την πτώχευση που απειλεί τα «μαγαζιά» τους. Γι’ αυτό και η αναταραχή απλώνεται οριζόντια στο εσωτερικό τους, χωρίς όμως να αίρεται το αδιέξοδο κανενός…
Νομοτελειακά, το πρόβλημα των κομμάτων εξουσίας μετατρέπεται σε πρόβλημα ηγεσίας και για τα τρία. Κι αν αυτό δεν λυθεί έγκαιρα, το πολιτικό κενό θα καλυφθεί με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, όπως συμβαίνει και στην ίδια τη ζωή…
Όσο γρηγορότερο η πατρίδα απαλλαγεί από αυτά τα τσιμπούρια και τις βδέλλες που ρουφούν το αίμα του λαού από χρόνια τόσο το καλύτερο για τους ανθρώπους που υποφέρουν.
Φόβισε ο Λουδοβίκος τα ανθρωπάκια, τους ψηφοφόρους θύματα του.
Στο θολωμένο και φοβισμένο μυαλό τους αποδέχονται το χοντροκομμένο αφήγημα της κυβερνητικής προπαγάνδας, το πιστεύουν για να αισθανθούν ασφαλείς στη μίζερη ζωή τους.
Οι ανασφάλεια μετατρέπεται σε ψηφαλάκια, βλέπουν τη μιζέρια γύρο τους, δεν θέλουν όμως να τη γευτούν και να μοιάσουν στους χειρότερους.
Εάν έχουν ζεστό κρεβάτι, ψωμί και νερό αισθάνονται ασφάλεια, αλλά και φόβο μην χάσουν αυτά τα σπουδαία για αυτούς υλικά αγαθά.
Τα νοήμονα και ελεύθερα όντα, μετατράπηκαν σε άνους υπηκόους ψυχασθενούς ηγεμόνα.
Το κράτος εάλω, οι άνευ νόησης άριστοι – άχρηστοι υποκατέστησαν την πυραμίδα διοίκησης του κράτους.
Το είδαμε στα Τέμπη με τις επεμβάσεις των άριστων της κυβέρνησης στα χαμηλότερα κλιμάκια της εξουσίας.
Σκότωσαν έτσι τη δικαιοσύνη, κάθε έννοια δικαίου και ηθικών αξιών, η δημοκρατία καταργήθηκε.
Το διοικητικό πλαίσιο κατέρρευσε, η κοινωνική συνοχή πήγε χάθηκε, η ανταγωνιστικότητα πήγε περίπατο παρασύροντας στον πάτο τις επενδύσεις.
Κανένας δεν επενδύει σε κράτος χωρίς σαφείς κανόνες δικαίου, με διοικητικό πλαίσιο σε κατάρρευση και σκοτεινά αφανές, λόγω παρεμβάσεων.
Χωρίς επενδύσεις χάνεται η οικονομία, έτσι αναδύονται η φτώχεια, η μιζέρια, η αμάθεια και ο φόβος της αυτοσυντήρησης.
Οι δεσποτικοί άρχοντες και τα φοβικά ανθρωπάκια ψηφοφόροι σπέρνουν ανέμους, όμως οι κοινωνίες αυτές θερίζουν θύελλες.
Μην περιμένετε ο άνους ψηφοφόρος να μετατραπεί αυτόματα σε νοήμονα, μην ελπίζετε πως τα πρόβατα στο μαντρί θα αποκτήσουν κάποια στιγμή συνείδηση, θα κατανοήσουν πως ο βοσκός τους δίνει το λίγο σανό για το κρέας, το γάλα, το μαλλί και την κοπριά τους.
Θυμηθείτε τα αλαλάζοντα πλήθη στις εορταστικές και δημόσιες εμφανίσεις του αιματοβαμμένου Χίτλερ.
Χειραγωγηθήκαν και αυτοί από την προπαγάνδα του Γκέμπελς, αντιμετώπισαν ως εσωτερικό φανταστικό εχθρό το έθνος των Εβραίων και ως εξωτερικό την Μόσχα του Στάλιν.
Ο κ. Μητσοτάκης ακολούθησε την ίδια τακτική, μας παρουσίασε ως εχθρούς τον Covid, την κλιματική αλλαγή και την ακυβερνησία (εγώ ειμί κύριος ο θεός σου, μας επαναλαμβάνει).
Επαναφέρει και το φόβο για τη Μόσχα του Πούτιν, ακριβώς όπως είχε κάνει και ο Χίτλερ. Όμως ξεχνά και υποκρύπτει τον πραγματικό μας εχθρό, τους Τούρκους.
Μην περιμένετε να ξυπνήσουν τα πρόβατα ψηφοφόροι, όπως δεν ξύπνησαν οι Γερμανοί όταν οι Ρώσοι έμπαιναν ήδη στο Βερολίνο, οι δε σύμμαχοι κατέφθαναν και όλα σχεδόν τα κτίρια της πόλης είχαν γίνει ερείπια από τους βομβαρδισμούς.
Απλούστατος ο λόγος, στο ραδιόφωνο ο Γκέμπελς μετέδιδε και υποσχόταν πως νικούσαν τα ναζιστικά στρατεύματα, αυτοί τον πίστευαν.
Αντίστοιχα, εδώ έχουμε τα τουρκοκάναλα, τους πορδοψάλτες και τα λοιπά εξαπτέρυγα της μητσοτακικής προπαγάνδας που στρεβλώνουν συστηματικά την αλήθεια και δίνουν άλλοθι στη βλακεία και την πίστη των ψηφοφόρων τους.
Η αλήθεια προκαλεί εγκεφαλικό χάος και ανασφάλεια στους μητσοτακικούς, η μη κατοχή νοός τους προστατεύει από τη ματαίωση.
Η εκλογική τους συμπεριφορά μας παρασύρει στο βούρκο της ζωώδους αυτοσυντήρησης και μας αφαιρεί τις ανθρώπινες ιδιότητες που περιέγραψε ο Σωκράτης στον Κρατύλο.
Δεν έχουν ανθρώπινα χαρακτηριστικά αυτοί, συμπεριφέρονται ως κοπάδι προβάτων.
Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερια.
Σε έναν λαό που πάσχει από πολιτική συνείδηση, οποία παράταξη αναλάβει την διακυβέρνηση της χώρας, έτσι θα συμπεριφέρεται.
Οι πολιτικοί αλλάζουν κόμματα και παρατάξεις πιο γρήγορα κι από τα πουκάμισα τους κι όμως βρίσκονται πάντα στο προσκήνιο.
Ρουσφέτια, πελατειακές σχέσεις και επιδόματα, αυτό είναι το αντίτιμο της συλλογικής αδιαφορίας.